تجوید

کلمه تجوید از نظر لغوی به معنای<< حسن بخشیدن – نیکو گرداندن >> است و از نظر اصطلاحی( در قرائت ) عبارت است از : صحیح اداء کردن از نظر مخرج ، صفات و احکام آن حرف

صفات حرف : یعنی حالات مختلفی که همیشه با حرف همراه است.( صفت استعلاء و استفال و قلقله و لین)

احکام حرف : حالات موقتی که در اثر ترکیب در کلمه برای حرف پیش می آید.(ادغام،تفخیم و ترقیق حروف و غیره)

مخارج حروف

مخرج در لغت به معنای خروج و در تجوید عبارت از محل خروج و اداء حروف زبان عربی.

در میان 28 حرف زبان عربی فقط 10 حرف با زبان فارسی تفاوت دارد . این 10 حرف عبارتنداز : << ث، ح ، ذ ، ص ، ض ، ط ، ظ ، ع ، غ ، و >>   18 حرف باقیمانده از جهت تلفظ با زبان فارسی تفاوت چندانی ندارند.

ضرورت آموزش مخارج حروف

اگر حروف از مخارج اصلی و صحیح خود اداء نگردند ، معنای کلمات تغییر پیدا می کند و بالطبع مفهوم جملات و آیات قران معنا و مفهوم دیگری می یابد.

برای مثال : در جمله << وَ اللّهُ هُوَ السَّمیعُ العَلیم >> اگر کلمه ( علیم ) با الف ( همزه ) خوانده شود ، یعنی : ( الیم ) معنای آن این می شود : ( و خداوند شنوای دردناک است ) در صورتی که معنای صحیح این جمله ( و خداوند شنوای داناست) می باشد.

و یا در جمله << فَبَشِّرهُم بِعَذابٍ اَلیم >> ( پس ایشان ( کفار ) را به عذابی دردناک بشارت بده ) چنانچه ( الیم ) اشتباهاً با (عین ) خوانده شود ، یعنی ( علیم ) معنای آن ( پس ایشان را به عذابی دانا بشارت بده ) خواهد بود .